ماه رمضان، ماه امساک

ارزشهای روزه داری ماه مبارک رمضان در جامعهٔ ما، چندان بر روند مناسب خود قرار ندارد و از این ماه مبارک آنطور که شایستهٔ ماه خداست، استفاده نمیشود و در بهره بردن از معنویت این ماه، به چند کار صوری اکتفا میشود؛ افزون بر آن، از امساک این ماه نیز، آنگونه که باید استفادهای برده نمیشود. در طول روز امساک میشود؛ ولی در سحر و افطار جبران میگردد و از امساک و دوری از غذا و آب، استفادهٔ درستی نمیشود و با غذای بسیار سحر و خوراکی فراوانی که در افطار خورده میشود تمامی منافع امساک نابود میگردد؛ از این رو، شاید برای بسیاری، ماهی زیانبارتر از ماه رمضان، نباشد! بسیاری هنگام سحر به اندازهای میخورند که تا پیش از ظهر چون نعشی افتاده و از خواب بیدار نمیشوند و افطاری نیز به اندازهای میخورند که تا چند ساعت، همانند جنازه نمیتوانند حرکتی کنند. آنان معدهٔ خالی و تهی شده در روز را ناگاه و در چند لحظه، از غذاهای گوناگون و فراوان انباشته میسازند. متأسفانه، در ماه مبارک رمضان، به جای آنکه خورد و خوراک کمتر شود، بیشتر میگردد و مصرف غذایی خانوادهها افزایش مییابد در حالی که ماه رمضان، ماه امساک و خویشتن داری از خوردن بسیار و کنترل معده و مزاج است.

شایسته است ماه مبارک رمضان که ماه ضیافت الهی است، ماه امساک باشد و همانطور که در روز، خوردن ترک میشود، در سحر و افطار نیز این روند رعایت گردد و خوردن و آشامیدن در حد اعتدال و مناسب با معدهای که خالی بوده است خورده شود و از پرخوری شبانه پرهیز گردد تا در این ماه، امساک از خوردن، کار خود را انجام دهد و افزون بر بهرههای معنوی، زیادی وزن و گوشتهای زاید و جسم آلوده، کاستی یابد و بار بدن محدود گردد تا روح و نفس بتواند نفسی تازه کند و خود را دریابد.
با کاستی وزن، جسم و خوراک، شدت و شور هواهای نفسانی محدود و قابل کنترل میشود و آدمی میتواند نسبت به کردار و اعمال خود تصمیمگیری کند وگرنه با وضعیت موجود، ثمرهٔ چندانی از روزهٔ رمضان نصیب افراد یاد شده نمیشود و ممکن است فردی سالهای فراوانی ماه مبارک رمضان را زیارت نماید؛ ولی از آن بهرهای نبرد و با خوراک فراوان شبانه، نه تنها امساک روز را بیاثر نماید؛ بلکه ضرر و زیان فراوانی بر خود وارد نماید.

دینداری و اخلاق...