سوال

بعضی ها با اینکه خودشان اهل غیبت کردن هستند وقتی ما از آنها حلالیت می طلبیم ، ما را حلال نمی کنند . بعضی ها می گویند که چه گفته ای ؟ اگر این حرف را به آنها نگوییم ، طرف فکر می کند که چه حرف بدی در مورد او زده ایم که خجالت می کشیم آنرا بگوییم و اگر هم بگوییم ، باز ما را حلال نمی کند . من وقتی از شخصی حلالیت می طلبم خیلی خجالت می کشم . ولی می دانم طاقت عذاب الهی را ندارم . راهنمایی بفرمایید .
پاسخ
–بیان کردن گناه شخصی خودش گناه بزرگی است . اگر کسی در خلوت گناه شخصی انجام داده است اگر آنرا باز گو نکند ، خدا آن را می آمرزد .
پیامبر فرمودند :
کسی که گناه بین خود و خدا را می پوشاند خدا او را می بخشد . ولی اگر آنرا بگوید خدا او را خوار می کند . اگر انسان ظلم مادی به کسی کرده است باید بگوید ولی در مورد مسائل عِرضی و ناموسی باید گفت که اولا سوال کردن در آن مورد حرام است . زیرا این منطقه ی ممنوعه است . انسان نباید سوال بکند که شما چنین گناهی را کرده ای یا خیر . کسانی که پیش پیامبر می آمدند و گناهان عرضی خود را اقرار می کردند ، پیامبر رویش را برمی گرداند و ناراحت می شد . فردی چند باز نزد حضرت امیر آمد و اقرار به گناه کرد تا حد بر او جاری شد . حضرت فرمودند :
به خدا قسم اگر کسی مسائل عِرضی را در خلوت توبه بکند بهتر از این است که من بر او اقامه ی حد بکنم . با اینکه اقامه ی حد برای نظم جامعه است ولی طرح آن خوب نیست . امیرالمومنین می فرماید :
ما با دست هایی مصافحه می کنیم که این انگشتان باید بریده بشود ولی تا شاکی ندارد و مدرک جرمی وجود ندارد ، ما هم مثل خدا آنرا را می پوشانیم . اگر گفتن غیبت بدنبال خودش فتنه به همراه دارد گفتنش حرام است .
غیبت کردن هم حق الله و هم حق الناس است .
اگر انسان به شخص بگوید که ما به تو تهمت زده ایم و آبروی تو را برده ایم فتنه ایجاد می شود و کدورت جدیدی درست می شود .
انسان باید بطور کلی حلالیت بطلبد و این بهتر است . ما حق تجسس در گناه دیگران را نداریم و طرف هم حق ندارد که گناه خودش را بگوید . سفر رفتن بهانه ی خوبی است که ما از دیگران حلالیت بطلبیم .
دیگر اینکه ما می توانیم برای کسی که غیبتش را کرده ایم دعا بکنیم و کارهای نیک به نیت او انجام بدهیم . حتی می توانیم از او تعریف بکنیم . آیت الله خوئی می فرمودند :
در غیبت حلالیت طلبیدن مستحب است

دینداری و اخلاق...